Posts

Daar heb ik geen woorden voor

Afbeelding
In ons gezin hebben we een eigen taal. Nederlands, dat wel, en ook nog eens plat. Maar daarnaast is er nog een taal. Een taal die niet te controleren is, waar geen spellingscontrole op kan en mag. De taal van het gezin.
De taal waarin we elkaar kunnen begrijpen zonder dat anderen ons begrijpen. De taal waarin we verdriet hebben, waarin we dubbel kunnen liggen, de taal waar we ons in thuis voelen. Als ik aan onze taal denk komen goede herinneringen naar boven. Ik vraag aan mijn vader wat hij gaat doen, hij zegt nog snel ‘wiesneuziezoad hoal’n’ voordat hij de deur dicht trekt. Er wordt even gelachen, een serieus antwoord zal wel niet komen. Of die keer dat mijn zusje door het raam naar buiten zit te kijken. Ze ziet een huskyhond voorbijlopen. Ze veert op en zegt ‘ooh kijk eens! Wat een mooie whiskyhond!’. Nog steeds plagen we haar daar mee, ook al is het meer dan 15 jaar geleden. Zelf kan ik het ook best goed, de vele rare uitspraken, een eigen woordenboek maken is misschien wel handig. Ik wa…

Vjenne, wat aons?

Afbeelding
Stukje bij beetje kleuren de straten van Vriezenveen groen en blauw. Wapperende jubileumvlaggen die vrijwel elke gevel in Vjenne sieren, wuiven gasten een prachtig "Vjenne neugt oe" toe. Social media bezwijkt bijna onder de talloze aankondigingen van alle activiteiten. Vriezenveen bestaat 650 jaar en dat zullen we weten! Een 650-jarig bestaan, dat klinkt als een doorsnee jubileum. Maar Vriezenveen zou Vjenne niet zijn: zo'n jubileum dat kan ook aons!
Vriezenveen heeft een rijke historie als het gaat om ei¬genzinnigheid. De taal van het dorp, die alleen nog wordt gesproken door de echte Vjenneluie, is daar een prachtig uithangbord van. Eigenzinnigheid loopt als een rode draad door de dorpsgeschiedenis: Van de pioniers die in 1369 neerstreken om de veengebieden te ontginnen, de Rusluie die duizenden kilometers per huifkar aflegden voor de han¬del in Sint Petersburg, tot de organisatie van Tot de Nek in de Drek die Vriezenveen met hun beste mudrun van Neder¬land op de kaart…

Feest in het dorp

Afbeelding
Het is aan alles te voelen in het dorp. Er gaat iets groots gebeuren. Buurten komen samen, de vlag wordt uitgehangen, er wordt van alles georganiseerd en iedereen praat erover. 

Vriezenveen bestaat 650 jaar en iedereen mag het weten.
Ik ga eerlijk bekennen dat ik tien jaar geleden nog nooit van Vriezenveen had gehoord. Toen een vriendin zei dat haar nieuwe vriend uit Vriezenveen kwam, moest ik het dorp eerst even googelen. Niet wetende dat twee meiden uit Emmen hier nu zouden wonen met man en vriend en de 650ste verjaardag van het dorp zouden mogen vieren.
En daar stond ik dan. Met de buurt, bij iemand in de schuur, om te bespreken wat voor versiering er moest komen. Er werd besloten wat er ging gebeuren en er werden al snel afspraken gemaakt. Groepjes werden gevormd en mensen gingen aan de slag. Ik had weleens gehoord van buurtverenigingen en het versieren van buurten, maar nu ben ik er zelf onderdeel van. Op een broeierige maandagavond stond ik samen met de dames van de buurt versie…

Hej 't al eheurd? Rekening rijden

Afbeelding
Wandelend door Den Ham op weg naar de Brink. Dorpsbewoners groeten je en spreken je aan. En dan blijkt al snel dat het fijne van in zo'n klein dorp wonen is dat wanneer je echt (nog) geen idee hebt wat je aan het doen bent, een ander dat wel weet.  Echt heel anders dan in Den Haag. Maar de onder de Haagse politieke stolp bedachte plannen blijven niet onbesproken in Den Ham.

Op de Brink snel naar het terras van Herberg Swaen. En de aanspraak blijft niet uit. Hej 't al eheurd van die plannen om rekening rijden in te voeren? Betalen per gereden kilometer. Begrijpen ze wel wat dat betekent voor het platteland? Dat ondanks inspanningen binnen gemeenten, zoals ook in Twenterand, voorzieningen blijven afnemen. Klimaat is natuurlijk belangrijk. Maar denken ze onder die Haagse stolp nu wel goed na over hun plannen en vooral over de gevolgen Nederland breed? Niets is minder waar. Alles lijkt in het licht te worden gezien van de Randstad waar het openbaar vervoer redelijk tot goed is ger…

Wat is hier toch te doen? (Henk Jansen)

Afbeelding
Brommers kiek’n of een volksgericht of… ?
Neen nee bij nader inzien bleek het niet zo moeilijk. ‘de fiets4daagse’ De Brink als inschrijf- en vertrekpunt. Bijna allemaal auto’s met fietsen-
dragers stonden er. Honderden zo niet meer en dat allemaal in het centrum. Alle parkeerplaatsen vol. Je kon er je kont bijna niet keren. Allemaal senioren, vroeger ook genoemd ‘ouden van dagen’. Niets meer van te zien, zo vitaal. Zij bevolkten de straten en de pleinen met tassen vol van meegenomen etens- en drinkwaren. De plaatselijke middenstand mocht er eens van binnenlopen. Ja, ja, maar wel alle parkeerplekken in beslag nemen. De hele ganse dag, hoezo voor wat, hoort wat. Tot overmaat van ramp kwam er ook nog een ambulance aanstuiven met gierende banden, loeiende sirenes en blauwe zwaailichten. De meesten stoven, ja vlogen bijna alle kanten op. De handen ten hemel heffend. Ze wisten het niet meer. Ja, wat is hier toch te doen. Nou een opeenhoping van mens en materiaal, in het doorgaans zo rust…

Waar ben ik aan begonnen (Klaas Dragt)

Afbeelding
Waar ben ik aan begonnen… Argeloos zei ik ‘ja’ toen de redactie van De Toren
belde of ik af en toe een column wilde schrijven voor hun nieuwe weekblad in Twenterand. Zo
moeilijk kon dat toch niet zijn? Ik schrijf immers ook wel columns voor de Oudheidkundige Vereniging of voor Levend Vroomshoop, ik schrijf stukjes voor allerlei websites, en het aantal persberichten dat ik de laatste jaren heb verstuurd zal in de honderden lopen. Waar ben ik aan begonnen… Een kennismakingsbijeenkomst met de mede-columnisten begon aangenaam
met ko e en koek. Daarna uitleg over de gang van zaken, ook prima. Het venijn zat hem echter in de staart. Want een ervaren columnist van De Toren legde uit hoe een column in elkaar hoort te steken en verwees ons daarbij naar een website met schrij ips. Waar ben ik aan begonnen… Thuis zocht ik die bewuste website op. En daar begon de ellende. Want schrijven blijkt schrappen te zijn. Ik lees daar dat allerlei woorden niet mogen, zoals ‘terwijl, toen, dus, heel, namelij…

Zie je me? (Dianne Compagnje)

Afbeelding
Het is nooit zo duister, of het wordt wel weer licht’. Mam kijkt me aan, blijft me aankijken.
Ze is serieus, dat gezicht herken ik meteen, wenkbrauwen wat gebogen, mondhoeken iets naar beneden en lippen op elkaar geperst. We hebben net een pittig gesprek gehad over waar we tegenaan lopen. Familie, vrienden, werk, vul maar in. Ik was verdrietig. Vooral het onbegrip speelde een rol. Wat bedoelt de ander, wat wil de ander, wat wil ik en wat verwacht men van mij? Vragen waar ik geen antwoord op heb.
In de 30 jaar dat ik op deze aardbol ronddwaal, is mijn moeder de rots in de branding. Vaak geeft ze advies, troost ze, of lacht ze met me mee. Soms zelfs tranen met tuiten. Ze is er voor me wanneer ik bang ben, bang om te falen, bang dat mensen mij niet aardig vinden. Ze zorgt ervoor dat ik met beide benen op de grond blijf staan. Mijn persoonlijke oppepper. 
Wat als ik iets niet goed begrijp? Wat als ik iets vergeet? Moet de wc rol naar buiten draaien of naar binnen? Meestal weet de zoekm…